آوای مرز / عبدالسلام معروفی * : بیش از ۵۰ روز است ویروسی ناشناخته بنام کرونا که بدتر از بمب شیمیایی ، جنگ تن به تن و مسلحانه می باشد بیش از۲۲۰ کشور و کشور ما ایران را درگیر کرده ، جان هزاران نفر را در دنیا گرفته است و مدیریت و اقتصاد جهانی را فلج کرده و به نوعی همه کشورهای جهان از بلوک شرق تا غرب ، از مدعیان قدرت طلب تا مستضعفین محروم با کرونا درگیر هستند.
بر اساس آخرین گزارش سازمان بهداشت جهانی کمتر از ۲۰ کشور درگیر این ویروس نشده اند که ۲ کشور « ترکمنستان و ارمنستان » همسایه ما هستند و بقیه کشورها به نسبت وضعیت خود دارای فراوانی ابتلا و فوتی هستند که علل و عوامل مختلفی دارد و در حوصله این مقال نمی گنجد.
کشور ما هم ایران به رغم همه تلاش ها و فرهنگ سازی ها تاکنون با بیش از ۷۰ هزار بیمار و بیش از ۴۴۰۰ فوتی در بین ۱۰ کشور اول مبتلایان جهان است و آذربایجان غربی هم تاکنون از مرز ۱۵۰۰ نفر ابتلا و مرگ ۱۱۰ نفرعبور و نسبت به برخی از استان های کشور ، اصلا حال و روز خوشی ندارد و سخنگوی وزارت بهداشت هم رسما نسبت به افزایش این آمار در آذربایجان غربی هشدار داد!
می دانم ایراد کار از کجاست و کجا می لنگد؟! نمی دانم ایراد از مدیران ، مسئولان و متولیان امر است یا مردم مقصر این نابسامانی ها هستند؟ نمی دانم چرا برخی ها هنوز کرونا را جدی نگرفته و با جان خود و عزیزانشان بازی می کنند ؟! نمی دانم چرا به رغم همه هشدارها ، پیشگیری ها و درگیری ها برخی ها ساز مخالفت کوک کرده و مشغول بازی با جان خود و عزیزانشان هستند و در حال ترددهای اضافی در خیابان ها و یا گشت و گذارند؟! نمی دانم شرایط جوی ، کشاورزی ، افزایش آزمایشکاه ها و تست سنجی ، تعدد روستاها و مرزی بودن استان باعث افزایش شده و یا مردم رعایت نمی کنند؟!
نمی دانم چرا دولت و متولیان امر از همان روز اول جدی تر وارد مبارزه و پیشگیری نشدند و تعارفی عمل کرده و می کنند ؟! نمی دانم جان انسان ها خیلی بی ارزش شده و یا از مرگ واهمه ای ندارند یا زندگی برای برخی از انسان ها خیلی سخت و برای برخی هم خیلی راحت می گذرد؟! یا اینکه مدیران ما می خواستند با توجه به شرایط تحریم و مشکلات اقتصادی پیش رو خیلی آرام و بدون استرس به جنگ با کرونا بروند ، خلاصه این روزها خیلی چیزها را نمی دانم؟!و یا اینکه بر اثر فشارهای روحی و روانی و اقتصادی خودم را به نادانی می زنم!
چند روزی است بعد از تعطیلات ۱۳ بدر در استان و شهرهای مختلف به روال عادی خود بازگشتند! ترافیک های داخل شهر و سیاحتی و گردشگری اگر مثل روزهای عادی شلوغ نباشد کمتر نیست! هر چند بازار تا حدودی تعطیل است و برخی از اصناف هنوز مغازه های خود را باز نکرده و بیش از یک ماه است تعطیل کرده و همه فشارها را به جان خریده اند ؛ اما برخی از خیابان های شهر شلوغ بوده و عبور و مرور خودروهای خانوادگی و تک سرنشین هم دیده می شود؟! و انگار روال سرایت و مرگ کرونا خیلی عادی شده و کم کم باید با آن بسازیم و بسوزیم و جان بدهیم!
بدون شک خیلی چیزها را نمی دانم و نمی دانیم ؛ اما این را می دانیم آمار کرونا هر روز در حال افزایش است و این رشد باعث ایجاد مشکلات زیادی برای همه ما خواهد شد و در این شرایط تر و خشکش با هم می سوزد و اینحاست که باید گفت برخی جاها می لنگد که نقش تک تک ماها در این بحران بی تاثیر نیست!
این را هم خوب می دانیم ؛ با فشار صرف تعطیلی اصناف بدون توجه به باز بودن سیستم اداری و سازمانی ره بجای نخواهیم برد!
این را هم خوب می دانیم ؛ باید حمایت جدی تر بر اقشار محروم، کم برخوردار و مستضعف جامعه صورت گیرد و تصمیمات اتخاذی در این حوزه و بخش اداری و بانکی و معیشتی هر چه زودتر عملیاتی گردند.
این را هم خوب می دانیم با توجه به شروع فصل بهار و کشاورزی منطقه و تردد روستائیان و فعالیت ۳۵ درصدی مردم در بخش کشاورزان و همچنین عبور و مرور مرزی باید منتظر پیک آن باشیم.
این را هم خوب می دانیم با توجه به شرایط خاص استان در منابع مالی و تولیدی ، بیش از ۳۵ درصد مردم در حوزه خدمات مشغول هستند و این باعث ایجاد مشکلاتی خواهد شد.
این را هم خوب می دانیم ؛ باید تمرکزگرایی در مبارزه با کرونا را برداشت و به رغم آنکه در حال جنگ با کرونا هستیم و قرار نیست با یک نسخه واحد در کل کشور به جنگ کرونا رفت! و ستاد مرکزی باید دست مدیران استان ها بخصوص آذربایجان غربی با شرایط حاد و خاصش در جهت مبارزه و برنامه ریزی را برای هر تصمیمی باز بگذارد.
و مهم از این اینها این را همگان می دانند که اگر مبارزه جدی تری نداشته و مردم هم بصورت جدی تر رعایت و پیشگیری نکنند باید منتظر مرگ بیشتر عزیزان خود بوده و شاهد تشدید فشارهای اقتصادی و اجتماعی و روانی بیشتری بر پیکر نحیف جامعه باشیم.
پس تا دیر نشده ؛ باید یک همگرایی عمومی از سوی رسانه ها ، نمایندگان مجلس در خانه ملت ، مسوولان و متولیان امر ، خود مردم ، همه و همه در این جنگ نابرابر و یک چالش جدی تر ایجاد کنیم تا بلکه میزان خسارت های معنوی و مادی این بحران به حداقل برسد و روزهای خوش گذشته را باز یابیم.
- کارشناس علوم ارتباطات اجتماعی و کارشناس حقوق عمومی
